Robert Trujillo’nun Metallica’ya katılmasının üzerinden önümüzdeki Şubat ayı itibariyle tam 23 yıl geçmiş olacak, dile kolay ve bu, onu Metallica’da en uzun süre bass gitar çalmış üye pozisyonuna koyuyor.

Buna rağmen, sizi bilemiyorum ama benim için, kendisi hala daha yeni bir üye olma sıfatından kurtulamadı. Bunun bazı sebepleri var elbette. Mesela kendisinin grubun kalan üç üyesine oranla daha genç ve aykırı görünüyor olması -ki aynı yaştalar oysa-, genel imajı, sahne duruşu falan böyle uzar gider bu sebepler… Ancak bir sebep var ki, biliyorum çoğumuzun içinde de bir yaradır: Jason Newsted’in yerini doldurmuş olması.

Bizler, yani Amerika’nın dışında yaşayan Metallica dinleyicileri grubu sadece müziğiyle değil aynı zamanda görsel materyalleriyle de tanımaya başladığımızda grupta Jason Newsted’ı gördük. Grup yıllar süren “fuck MTV” tavrı sonrasında ilk klibini de One şarkısına, Jason Newsted ile beraber çekti. Vaktiyle sadece VHS formatında bulunabilen ilk resmi konser kayıtlarında da (Live Shit: Binge & Purge) Jason Newsted vardı.

Özellikle 90’lar ile beraber Metallica’nın görsel materyalleri arttıkça ve bizler de bunlara, mesela ülkemizde, Blue Jean gibi dergiler ve MTV gibi kanallar aracılığıyla ulaşabildikçe, Metallica’nın Jason Newsted’lı kadrosu bizim için ilk ve tek halini aldı.

Bugün artık bambaşka bir çağda yaşayan insanlar olarak hemen hepinizin bildiği üzere Jason Newsted Metallica’nın ilk bass gitaristi değildi ancak sanıyorum şu konuda hem fikiriz ki Metallica’ya zirve döneminde (80’ler sonları ve 90’lar başları) bugün bile özlediğimiz o efsanevi ruhu kazandıran yegâne üyeydi.

Kendisi de aslında, Cliff Burton gibi müziğe ve bass gitara farklı bir pencereden bakan, dahası Metallica’nın müziğine de ciddi oranda yön veren bir müzisyenin beklenmedik ani kaybıyla oluşan boşluğu dolduran bir üyeydi ve bu bağlamda grubun kalanı açısından pozisyonu Robert Trujillo’dan farksızdı.

Buna rağmen bugün hayatını sürdürmekte olan milyonlarca Metallica dinleyicisi için Jason Newsted aslında orijinal bir üyeydi ve dinleyicilerin gözünde de gönlünde de hep böyle muamele gördü.

Ve daha da uzatmadan, açık açık söyleyeyim: Çok özlüyorum kendisini!

Ergenlikten gençliğe doğru ilerleyen yıllarımda çocukluğumda tanıştığım metal müziğe olan ilgim giderek artarken ve geniş bant internetin hayatımıza girmesiyle birlikte inanılmaz grupların inanılmaz işlerini öğrenirken arası Metallica ile açılmış bir dinleyiciyim ben. Elbette buna sebep olan şeylerden birisi de Metallica’nın o dönem felaket bir bocalama dönemine girmiş olmasıydı. Jason Newsted’in gruptan ayrılması, St. Anger “ilginçliği”, gibi… O kadar ki Death Magnetic bile benim için çok da anlamlı bir albüm değildir, hala daha hatta.

Çünkü ben grubu şans eseri Load ve Master of Puppets gibi bir spektrumun iki farklı ucunda duran iki muhteşem albümle tanıdım ilk olarak. Hatta hiç unutmuyorum, Master of Puppets kasetini alıp eve gelip müzik setine takıp heyecanla nasıl bir şey çalacağını beklemeye başlamıştım ve Battery’nin akustik intro’su girince yüzüm düşmüştü “ama bu ne ya” diye. Yazarken bile gülümsüyorum bu anıyı.

ReLoad, Garage Inc., ve S&M albümleri çıktığında çıkar çıkmaz edinebilme şansına erişmiştim.

O zamanlar, bugün bile hala daha yerinde duran Bornova’nın “Çağdaş” durağındaki Migros’un içerisinde yanlış hatırlamıyorsam Raks’a ait bir müzik bölümü vardı ve kaset – CD satışı yapılmaktaydı. Orada duran Ride the Lightning ve Kill ‘Em All kasetlerini alabilmek için hayatımda ilk ve son defa babamın cüzdanından para aşırmıştım (sanırım o zamanın parasıyla 20 milyon aşırmıştım).

Bendeki yeri böylesine önemli olan bir grubun çeşitli sebeplerden bocalamaya başlamasıyla aramızın açılmasını da bugün bile normal karşılarım.

Odağa geri dönecek olursak, bu dönem bir süre sonrasında bitti elbette ve bu sıralarda Metallica artık giderek genişleyen dijital dünyaya iyice adapte olmuştu. Bugün bile olduğu gibi pek çok farklı konserden pro-shot kayıtlarını seyredebilmeye başlamıştık ve evet, grupta herkes yaşlanmıştı ancak ne olursa olsun, hala daha Jason Newsted’ın sahnede eksikliği hissediliyordu.

Burada bir araya girip bir şeye de açıklık getirmek isterim aslında: ben Robert Trujillo’yu baya bir severim. Ama tuhaftır, Metallica kariyerinden gelmez bu sevgim. Tamamen Metallica öncesine dayanır. Örneğin kendisi 1919 Eternal gibi inanılmaz sevdiğim bir Black Label Society albümündeki bazı şarkılarda ve bu albümün turnelerinde bass gitaristliği üstlenmiştir ve grupla Boozed, Broozed & Broken-Boned adındaki muhteşem konser kaydını yapmıştır. Özellikle bu konser kaydında bass gitar öyle güzel tınlar ki tadına doyum olmaz.

Dahası kendisinin asıl büyük olayı ilk olarak Suicidal Tendencies ve Infectious Grooves’dur. ST ile “Lights… Camera… Revolution…” albümünü kaydetmiş bass gitaristtir ve IG ile funk – metal füzyonu içerisinde bass gitaristliğini sonuna kadar konuşmuştur.

İkinci olarak ise rahmetli Ozzy Osbourne’a eşlik etmiş olmasıdır. Kendisiyle Down to Earth albümünü kaydettiği gibi kendisine klasik iki albümün yeniden kayıtları için bass gitarlar emanet edilmiştir.

Tüm bunların üstüne kendisinin nev-i şahsına münhasır imajı ve sahne duruşu da, üstelik gördüğümüz kadarıyla son derece mütevazı kişiliği de eklenince kendisini sevmemek elde olmaz.

Ama… İşte, bir şekilde, artık kimya mı dersiniz, imaj mı dersiniz, adını ne koyarsanız koyun, Metallica’ya olmadı benim gözümde kendisi ve bu, bugün bile değişmiş değil.

Jason Newsted, işte bu noktada bambaşka biriydi gerçekten. Sırf Creeping Death’e kattığı enerji için bile kendisine övgü yetiştirilemeyecekken bile duruşu, hareketleri, öfkesi, vokalleri, her şeyiyle rahatlıkla idolize edilebilecek bir karakterdi.

Bass gitaristlik noktasında Cliff Burton’dan da Robert Trujillo’dan da ayrılan Jason Newsted, bass gitarı diğer iki üyenin aksine ritim yönünde ve oldukça sert bir şekilde kullanıyordu ve melodi açısından da My Friend of Misery ya da King Nothing gibi bariz örneklerden de görülebileceği üzere daha karanlık ve melankolik bir yaklaşım sergiliyordu.

Metallica’nın canlı performans noktasında altın çağı olarak kabul edilen 80’ler sonu 90’lar başı döneminde Jason Newsted’ın bu yaklaşımının sound anlamında oldukça büyük bir etkisi olduğunu, o döneme ait kayıtlara baktığımızda çok net görebiliyoruz.

Ama asıl olay sahnede yaptıkları aslında, bence yani. Terinin son damlasına kadar, çıldırmış gibi çalması, sahnede adım basmadık yer bırakmaması, seyircilerle olan iletişimi, vokalleri, her şeyi ya… Bugün bile seyrettiğimizde tüylerimizi diken diken eden o görüntülerden Jason Newsted’i çıkarıp başka herhangi birini koyduğunuzda o etkileyiciliği elde edebilmek mümkün olmaz. Yani bu meşhur altın çağda Jason Newsted’in payı düşünülenden çok daha fazladır.

Çok isterdim gerçekten Jason Newsted ile birlikte Metallica’yı izleyebilmek, hele ki kariyerlerinin doğal olarak bitişine doğru yaklaştıkları bu yıllarda, yani bir daha grubu görme şansımızın çok az olduğu bu dönemde. Ancak sanıyorum ki bu herhangi bir düzlemde gerçekleşmeyecek bir şey. Çok yazık.

Jason Newsted bu sıralar, 2013 dolaylarında kurup bir albüm çıkarıp dağıttığı heavy metal grubu “Newsted”i yeniden toplamış ve hayatını sürdürdüğü Florida, ABD civarlarında yerel konserler veriyormuş. Bu grupla çıkardığı “Heavy Metal Music” albümü baya karanlık ve sert bir albümdür bu arada ve “…As the Crow Flies” ya da “King of the Underdogs” gibi şarkılar baya baya iyidir. Daha önce dinlemediyseniz muhakkak dinleyin derim.

Bununla birlikte “The Chophouse Band” adını verdiği bir tür akustik projesini de aktif olarak yürütüyor. Bu projeden çıkmış bir albüm kaydı yok, şu ana kadar sadece canlı performanslarla gidiyor iş ve teknik olarak folk/country tarzlarda müzik yaptıklarını söyleyebiliriz.

Bir de kendisinin ressamlık hobisi artık bir hobi olmaktan çıkıp kendisini tanımlayan şeylerden biri halini aldı tabi. Baya baya sergiler falan açıyor. 2006 – 2007 arasındaki meşhur omuz sakatlığı sırasında bass gitar çalamazken kendini iyice verdiği bu hobi kendisini bir tür soyut dışavurumcu ressam haline getirdi. Çalışmalarını çeşitli web sitelerinden görüntüleyebilmeniz mümkün.

Ama her ne olursa olsun, o bizim için bir Metallica üyesi, bir Metallica basçısı ve özlem çok büyük…